خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستان تواند خسته ای چندچون توبه ی خود، شکسته ای چند
۲
در کوی تو همچو مرغ بسملبرخاسته و نشسته ای چند
۳
شاید به عدم قرار گیرندچون برق ز خویش جسته ای چند
۴
دارم به بساط همچو طاووسآیینه ی زنگ بسته ای چند
صفحهٔ ۱ از ۲