خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شراب صحبت اهل جهان صداع آردجنون کجاست که سنگ از پی نزاع آرد
۲
ازین خرابه دم رفتن است، عشق کجاستکه هوش را به سرم از پی وداع آرد
۳
کدام ذوق و چه مستی، به جای خود بنشینترا که خرقه چو پروانه در سماع آرد
۴
چراغ لاله به پیش رخ تو بی نور استکه دزد همره خود شمع کم شعاع آرد
صفحهٔ ۱ از ۲