خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از غم هرکسی این سوخته تن می لرزدتیشه بر کوه زنی، خانه ی من می لرزد
۲
دلم از ناله ی مرغان چمن می لرزدهرکه فریاد کند، پیکر من می لرزد
۳
نفس باد خزان در تو اثر کرده مگر؟سخت آواز تو ای مرغ چمن می لرزد
۴
جوهر جرأت هر دل ز زبان معلوم استدلو در چاه چو خالی ست، رسن می لرزد
صفحهٔ ۱ از ۲