خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذآن می که آب خضر نباشد چنان لذیذ
۲
آن می که نکته سنج، خیال رطب کنداز وصف او به کام شد از بس زبان لذیذ
۳
آن می که در مذاق بود هوشمند راچون پند پیر تلخ و چو عیش جوان لذیذ
۴
در بزم او نظاره ی ساقی چو نیشکرانگشت حیرت است مرا در دهان لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۲