خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد بهار و باغ شکفت از سرور ابرجیب هواست نافه ی مشک از بخور ابر
۲
از بس که آب و تاب ز فیض هوا گرفتگوهر توان شمرد به درج بلور ابر
۳
بی صرفه هرکه حرف زند، خصم دولت استاز سایه ی همای مگو در حضور ابر
۴
چون پشت لاله گرم نباشد، که می شودنارنج آفتاب نهان در سمور ابر
صفحهٔ ۱ از ۲