خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیستی عیش و طرب، بیگانگی کم یاد گیررسم آمیزش به اهل عالم از غم یاد گیر
۲
از طرب هرکس که خندد، گریه بر خود می کنددر عروسی خانه رو، آیین ماتم یاد گیر
۳
یک صبوحی بیش در اطراف این گلشن مکشگل سبکروحی نمی داند، ز شبنم یاد گیر
۴
بعد هر عمری به تیغ خویش آبی می دهندرسم دنیاداری از شاهان عالم یاد گیر
صفحهٔ ۱ از ۲