خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که همچون آب خواهد خورد خاکت غم مخورمی رسد مرگ از برای جان پاکت غم مخور
۲
آسمان هرچند در بر روی دل ها بسته استمی کند تأثیر آه دردناکت غم مخور
۳
از رفوگر عرصه ی عیش تو ای دل تنگ شدباز همچون غنچه خواهم کرد چاکت غم مخور
۴
می پرستان می دهند آبش ز چشم خویشتنباغبان آسوده باش، از بهر تاکت غم مخور
صفحهٔ ۱ از ۲