خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فیض ابر شد به چمن هر نهال سبزرنگ بتان هند شد از برشکال سبز
۲
شوخی مباد بر سر پروازش آوردکرده ست طوطی چمن از سبزه، بال سبز
۳
هرگاه یاد چشم تو در خاطرش گذشتصحرا تمام گشت ز اشک غزال سبز
۴
در عشق ناله نیست ز مجنون عجب، که شدبر روی لیلی از اثر گریه خال سبز
صفحهٔ ۱ از ۲