خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز تاب گل ز بس افروخت آشیانهٔ مرغسمندر از پی آتش رود به خانهٔ مرغ
۲
تو فکر روزی خود را به آسمان بگذاربود به عهدهٔ صیاد، آب و دانهٔ مرغ
۳
کسی به غیر غم از دل نمی‌دهد خبریسراغ گیر ز صیاد، راه خانهٔ مرغ
۴
امید حاصل دنیا نشاط‌انگیز استز ذوق بیضه بود هر نفس ترانهٔ مرغ
صفحهٔ ۱ از ۲