خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمید صبح و به باغ از پی هوا رفتمنسیم آمد و چون بوی گل ز جا رفتم
۲
تپیدن دل خود گوش کن، نه بانگ دراکه من به راه محبت به این صدا رفتم
۳
نداشت سایه ی طرف کلاه خوبان راهزار مرحله بیش از پی هما رفتم
۴
نشان من نتوان یافتن به گوشه ی فقرکه چون غبار در آغوش بوریا رفتم
صفحهٔ ۱ از ۲