خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شوقت گاه در دنبال گل همچون صبا افتمگهی بر دست و پای گلرخان همچون حنا افتم
۲
دگر راهی نهاده شوق در پیشم که از شادیبه پای خویشتن در هر قدم چون نقش پا افتم
۳
درین ضعفم مددکاری به راه شوق می‌بایدبه خضرم دسترس چون نیست، در پای عصا افتم
۴
مرا کاری به جز افتادگی چون نیست در عالمگر از خاک در میخانه برخیزم، کجا افتم
صفحهٔ ۱ از ۳