خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۸۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم که با می و مطرب همیشه در جنگمچو شمع می دهد از حال من خبر، رنگم
۲
ز باغ، خنده ی گل کبک را به کوه جهاندمرا چو غنچه ندانم چه شد که دلتنگم
۳
به فیض بخشی ره بین، که می کشد از دوربه چشم سرمه، سیاهی میل فرسنگم
۴
به یک پیاله رخم لاله گون شود، گوییبه دست ساقی بزم است چون حنا، رنگم
صفحهٔ ۱ از ۲