خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۸۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر امید رحمی از فریادرس می‌داشتملب نمی‌بستم ز افغان تا نفس می‌داشتم
۲
شور فریادم بیابان را به تنگ آورده استکاش آواز خوشی همچون جرس می‌داشتم
۳
عاشقم، اندیشه‌ام از گردش افلاک نیستمی نمی‌خوردم اگر بیم از عسس می‌داشتم
۴
گو منال طالع خود بی‌سبب مرغ اسیرکاش من هم گوشه‌ای همچون قفس می‌داشتم
صفحهٔ ۱ از ۲