خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۸۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هردم غمی آید ز حریفان لئیممگویی به دبستان جهان، طفل یتیمم
۲
آن گلبن فیضم که ز شادابی فطرتدر جوش بود مغز جهانی ز شمیمم
۳
در فکر همه فیض، چو گفتار رسولمدر نطق همه معجزه، چون دست کلیمم
۴
شوقم چو برد جانب گلزار، سحابمراهم چو فتد در حرم غنچه، نسیمم
صفحهٔ ۱ از ۲