خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۸۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گه مستم و گاه در خمارماین است تمام عمر کارم
۲
از پاره ی دل، سرشک چون گلآیینه شکسته در کنارم
۳
چندم ببرد به سیر گلشن؟از روی نسیم، شرمسارم
۴
از عالم خاک، پای عنقاببریده ز تیغ کوهسارم
صفحهٔ ۱ از ۲