خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۸۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی بر من شکست آید چو مینا از زمینمی گریزم بر فلک همچون مسیحا از زمین
۲
دارد از جای دگر سررشته در کف ریشه امآب و رنگم نیست چون گل های دیبا از زمین
۳
در گلستانی که چون گل ما درو پرورده ایمهمچو نیلوفر برآید آسمان ها از زمین
۴
آن که در قید خود است از راز عشق آگاه نیستآسمان را می کند دایم تماشا از زمین
صفحهٔ ۱ از ۳