خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۸۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی خمار دارم، یک ساغر دگر دهآبی بر آتشم زن، پیمانه بیشتر ده
۲
با ناله های مستان سامان گریه بیش استدر ماتم عزیزان، جامی به نوحه گر ده
۳
در مذهب مروت، عاجزکشی حرام استمرغی که پر ندارد، از دام خویش سر ده
۴
از خواری وطن به، آوارگی غربتیا رحم کن به حالم، یا رخصت سفر ده
صفحهٔ ۱ از ۲