خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۹۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خدایا چون مرا در عاشقی ارشاد می‌دادیچه می‌شد اندکم گر بی‌وفایی یاد می‌دادی
۲
به کارم این گره چون می‌زدی، ای کاش همچون تیرسرانگشت مرا هم ناخن فولاد می‌دادی
۳
به هنگام رهایی، عذر بی‌تابی بخواه ای دلکه گاهی با صفیری زحمت صیاد می‌دادی
۴
به تکلیفم اگر سوی چمن می‌بردی ای همدممرا از ضعف همچون بوی گل بر باد می‌دادی
صفحهٔ ۱ از ۲