خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۹۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می‌داریچو گل تا چند پیش خار و خس آیینه می‌داری
۲
در آن دل، ما و دشمن همنشین یکدگر گشتیمچنین باشد چو بر روی دو کس آیینه می‌داری
۳
ز ذوق حسن خود چون در مقام جلوه می‌آییچو طاووسان مست از پیش و پس آیینه می‌داری
۴
به حرف هجر در وصلم ز خویش آگاه می‌سازیبه روی مست از تیغ عسس آیینه می‌داری
صفحهٔ ۱ از ۲