خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۹۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ناله فاش مکن راز دل ز غمازیچو عندلیب نه ای، بگذر از نواسازی
۲
بگو چو آینه در روی، هرچه می بینیچو بوی مشک مکن در لباس غمازی
۳
فریب حسن بتی را مخور که خوبی اوبه بال زلف نماید بلندپروازی
۴
خوش آن حریف که همچون پیاله ی چینیگهی شراب دهد، گه کند خوش آوازی
صفحهٔ ۱ از ۲