خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۹۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به روی جوهر ذاتی چه پرده می پوشیچو هست حرف بلندت، مگو به سر گوشی
۲
زبان خویش نگه دار و پادشاهی کنکه نیست خاتم جم، غیر مهر خاموشی
۳
به این لباس کسی کآشناست می داندکه پوششی نبود بهتر از خطاپوشی
۴
صبا به سوی چمن رو، دعای ما برسانبگو، ز مرغ چمن چیست این فراموشی
صفحهٔ ۱ از ۲