خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون حباب از بیخودی شد کام دل حاصل مرارفتن از خود گام اول بود تا منزل مرا
۲
مشهدم جولانگه او گر شود در زیر خاکمی دود چون ریشه از دنبال سروش دل مرا
۳
در جوابم وا نشد هرگز لب تمکین یاربخت آنم کو که گردد حل این مشکل مرا
۴
طبع وحشت مشربان پیوسته کثرت دشمن استبار خاطر می شود سنگینی محفل مرا
صفحهٔ ۱ از ۳