خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا رابلرزد عضو عضو از قطره چون سیماب دریا را
۲
رسد فیض دگر زاهل نظر کامل عیاران رافلک سان محشر کوکب کند مهتاب دریا را
۳
غبار آلوده سازد صحبت دیوانگان دل رامکدر می کند آمیزش سیلاب دریا را
۴
صفای حسن ظاهر پاک گوهر را دهد زینتبود شور دگر در جلوهٔ مهتاب دریا را
صفحهٔ ۱ از ۱