خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی طلب آورد مستی دوش دلدار مراآن گل خودرو چه رنگین کرد گلزار مرا
۲
در بهاران بسکه لبریز طراوت شد چمننکهت گل موج سیلاب ست دیوار مرا
۳
گشته هر برگ گلی بر آتش دل دامنیدر بهاران رونق دیگر بود کار مرا
۴
داد و بیداد از لبم بی خواست گر خیزد چه دور؟ظرف، دلتنگی نماید شوق سرشار مرا
صفحهٔ ۱ از ۲