خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا هوای اوست دل را در قفس همچون حبابمی روم از ضعف بر باد نفس همچون حباب
۲
مرهم ناسور دل را گشت شکر خنده اتشد فراهم زخم اندام جرس همچون حباب
۳
کم نگردد اشک و آه عاشقان مانند شمعمی‌رود از خود به آهی بوالهوس همچون حباب
صفحهٔ ۱ از ۱