خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بخرامد، نسیم خلد برین استچون بنشیند، بهشت روی زمین است
۲
ناز تو رنگینی جمال تو افزودشهپر طاووس حسن، چین جبین است
۳
مست نگاهم، تبسمی مزه ام بسلعل تو از خنده پستهٔ نمکین است
۴
از چه نگردم به گرد دشت چو مجنونلیلی چشم سیهت خانه نشین است
صفحهٔ ۱ از ۲