خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دور عشقباز ترا می توان شناختدوا نخست هر که ترا دید رنگ باخت
۲
هرگز نمیرد آنکه پی جستجوی اوستآب حیات شد چو در این ره نفس گداخت
۳
شرمنده شد زهمسری بهتر از خودیتا شد مقابل رخت آئینه روی ساخت
۴
دنبال کرده نفس به جایی نمی رسدیکران همت آنکه در این راه تاخت باخت
صفحهٔ ۱ از ۲