خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در توبه کوش، توبه حصار سلامت استسیلاب خرمن گنه اشک ندامت است
۲
از شب توان گرفت مکافات روز راروزی که نیست شب ز پی او قیامت است
۳
صبر گرانرکاب دهد نفس را شکستنصرت همیشه در قدم استقامت است
۴
سرو سهی است سایهٔ بالای او، ولیبر خاک ره فتادهٔ آن سرو قامت است
صفحهٔ ۱ از ۲