خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آب و تاب حسنش عشقباز استدلم چون شمع در سوز و گداز است
۲
دل تنگ از تماشایش گشادیدنگاه ما کلید قفل راز است
۳
نماید آب و تاب حسن او راشکست رنگ ما آیینه ساز است
۴
خیالی در برم دوش آتش افروختهنوزم شیشهٔ دل در گداز است
صفحهٔ ۱ از ۱