خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۲۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکرین لعل او مکیدهٔ ماستکوچهٔ زلف او دویدهٔ ماست
۲
یار ما آمد و صفا آوردبادهٔ بی غش رسیدهٔ ماست
۳
مزهٔ ما دل کباب بس استاشک خونین می چکیدهٔ ماست
۴
وحشت ما فزون زمجنون استجیب عریان تنی دریدهٔ ماست
صفحهٔ ۱ از ۱