خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم آب است جام می زدست ما شکستچون حباب این کاسه آخر بر سر دریا شکست
۲
با سرشکم شوخی در خون تپیدن هم نماندضعف تا بال و پر پرواز رنگم را شکست
۳
کامیاب لذت افتادگی خواهی شدنگرخوری از نعمت دنیا بخور جویا شکست!
صفحهٔ ۱ از ۱