خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل استنگه بروی تو پروانه چراغ گل است
۲
به ماه عارض او چهره شد ز بی روییدلم همیشه ازین رو چو لاله داغ گل است
۳
به باغ باده دلم غم کشیده ام نکشدکرا هوای قدح نوشی و دماغ گل است
صفحهٔ ۱ از ۱