خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماسترفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست
۲
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوستبر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست
۳
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم ترمردمک چون لاله داغ گوشهٔ دامان ماست
۴
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرشقبلهٔ ما کعبهٔ ما دین ما ایمان ماست
صفحهٔ ۱ از ۱