خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لقمهٔ بی تلخی و زرد و بالم آرزوستهمچو گندم یک دهن نان حلالم آرزوست
۲
تا برون آید عیار من زنقصان چون هلالتربیت در خدمت اهل کمالم آرزوست
۳
نکته‌سنجی با زبان خامشی دل می‌بردقال قال مجلس ارباب حالم آرزوست
۴
محفل‌آرای شبستان خیالش می‌شومبی‌تکلف صحبت بی قیل و قالم آرزوست
صفحهٔ ۱ از ۲