خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش آمد و به روز سیاهم نشاند و رفتبا من نبود جز دلی آنهم ستاند و رفت
۲
بگذشت نوبهار و فزون شد جنون مراگل تخم خار خار تو در دل فشاند و رفت
۳
شب را چسان به صبح رسانم کجا رومهر چند گفتمش مرو امشب نماند و رفت
۴
از شرم ریزش مژگانم شب فراقابر سیه تر آمد و دامن تکاند و رفت
صفحهٔ ۱ از ۲