خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند استیا مطلع برجستهٔ بسیار بلند است
۲
در ظرف خیال تو محال است درآیدپست است ترا دانش و اسرار بلند است
۳
بگرفت دل از تربیت جسم که خانهآید به نظر تنگ چو دیوار بلند است
۴
هرگز چو چیده گلی از فیض بهارانزان روی زبان گلهٔ خار بلند است
صفحهٔ ۱ از ۲