خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کجاز پیچ و تاب شد به دلم تیر آه کج
۲
کج کج بود خرام سیه مست باده راچشمت از کند به سوی من نگاه کج
۳
افغان دل به نالهٔ زنجیر شد بدلبر عارضش فتاده چو زلف سیاه کج
۴
افتاد تاج مهر به خاک از سر فلکبر سر چو از غرور نهادی کلاه کج
صفحهٔ ۱ از ۲