خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار است و شد از بسکه فراوان گل سرخکوه و صحرا برد امروز به دامان گل سرخ
۲
باغ را موج صفا از سر دیوار گذشتکرده تا در چمن نامیه طوفان گل سرخ
۳
نکهت طرهٔ مشکین تو دارد زانروبه کف باد صبا داده گریبان گل سرخ
۴
ساغر و خنده زنان روی برافروخته بازآمدی نام خدا چون به گلستان گل سرخ
صفحهٔ ۱ از ۲