خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارداگر بر آسمان رفته است چشمی بر زمین دارد
۲
زسودای تو بر لب هر که آه آتشین داردبه رنگ شمع محفل گریه ها در آستین دارد
۳
مباش از چرب نرمیهای خصم کینه جو ایمنکه خنجر چین همواری زجوهر بر جبین دارد
۴
خسیسانند در بند فریب لذت دنیابلی دام گرفتاری مگس از انگبین دارد
صفحهٔ ۱ از ۳