خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر سری در محفل آن چهره گلناری کشددر چمن از سرو بلبل خط بیزاری کشد
۲
هر که از دون همتی چون شیشهٔ ساعت دمیبرتری بر چون خودی جوید نگونساری کشد
۳
همچو مجنون منصب آزادی ارزانیش بادآنکه پا در دامن دشت گرفتاری کشد
۴
خامه از خط شعاع مهر سامان می دهدگر مصور صورت آن جامه زرتاری کشد
صفحهٔ ۱ از ۲