خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه کارم بی گل روی تو گلزار جهان آیدکه بوی خونم از هر لالهٔ این بوستان آید
۲
فشار غم خورم شبها ز بس در انتظار اوبرون از دیده ام چون شمع مغز استخوان آید
۳
ز افراط نزاکت باعث قطع سحر گرددبه بزم حرف آن موی کمر چون در میان آید
۴
گل افشا زند بر سر شکفتن باده نوشان رابه رنگ غنچه ام راز دل آخر بر زبان آید
صفحهٔ ۱ از ۲