خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچو جوهر همه تن دیدهٔ حیران کردندسخت مستغرقم این آینه رویان کردند
۲
آه چون غنچه به یک جنبش مژگان این قوممشت چاک دل ما را به گریبان کردند
۳
غنچه سان بسکه زخوناب جگر لبریزمخنده را بر لب ما زخم نمایان کردند
۴
گذر قافلهٔ اشک به مژگان افتادخار را فرش ره آبله پایان کردند
صفحهٔ ۱ از ۲