خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طول زلفت کم ز قامت نیست گر سنجی بگوروز و شب میزان چو می‌آید برابر می‌شود
۲
اعتمادی بر نفس نبود که چون برگشت بختهر چراغ زندگانی باد صرصر می‌شود
۳
سیل اشک از سینه‌ات بر دامن مژگان مریزهرقدر در خُم بماند باده بهتر می‌شود
۴
اهل دل را می‌رسد در خورد استعداد فیضچون ترقی کرد آب صاف گوهر می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲