خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زفریادم نه بیجا کوهسار آهنگ برداردزدرد ناله ام افغان دل هر سنگ بردارد
۲
ته سنگ گرفتاری نماند از نگین دستشتواند هر که دل از فکر نام و ننگ بردارد
۳
ز دل گرد کدورت برد اشارتهای ابرویشمگر این صیقل از آیینهٔ ما زنگ بردارد
۴
به رنگ پرتوی کز شمع محفل هر طرف افتدهوا از پهلوی رخسارهٔ او رنگ بردارد
صفحهٔ ۱ از ۲