خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو نازم چون بی گلگشت در رفتار شدچار دیوار چمن از موج گل سرشار شد
۲
آه از غفلت که عمرم در سیه کاری گذشتاین ره از لغزیدن پا قطع چون پرگار شد
۳
چون شرر در سنگ ابنای زمان در غفلتندمفت هشیاری کز این خواب گران بیدار شد
۴
بیم در آب و هوای سر زمین عشق نیستپنجهٔ شیران در این وادی گل بی خار شد
صفحهٔ ۱ از ۳