خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو من چون به سر شوخی انداز آمدگلبن از شوق چو طاوس به پرواز آمد
۲
سوی من شست گشاید چو کشد جانب غیرچشمت از ناوک مژگان به چپ انداز آمد
۳
مدتی رفتن و برگشتن او چون نگه استتا خیال تو برفت از نظرم باز آمد
۴
در جوابم گره افتاد زحیرت به زباننرگس پرفن او بسکه سخن ساز آمد
صفحهٔ ۱ از ۱