خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابدزبان چون گوش فیضی از سخن هرگز نمی یابد
۲
چو ریگ شیشهٔ ساعت کسی ذوق سفر داندکه آرام و سکون را در وطن هرگز نمی یابد
۳
برون از پوست سیر عالم آزادگی خواهمتنم آسایشی زین پیرهن هرگز نمی یابد
۴
زآب دیده می بالد گل داغ جگر جویاجز اشک ما طراوت این چمن هرگز نمی یابد
صفحهٔ ۱ از ۱