خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۵۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور خندیدن گل چون به سر جوش آیدیادم از قهقههٔ آن بت می نوش آید
۲
غافل از نالهٔ حیرت زدگانی هیهاتچه فغانها که به گوش از لب خاموش آید
۳
غم درویش نشانید به خاکم چو خدنگچون کمان آنکه به صد زور در آغوش آید
صفحهٔ ۱ از ۱