خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخوردتر نمی گردد دماغ خواهشم زین صاف و درد
۲
پاس خود کی می تواند اهل نخوت داشتنخویش را گم می کند آری به خود هر کس سپرد
۳
ایمن است از دست انداز خزان حادثاتدر ره آزادگی چون سرو هر کس پا فشرد
۴
دوش آن ماه تمام از روزنم طالع نشدتا سحرگه دیده ام بی او کواکب می شمرد
صفحهٔ ۱ از ۲