خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو از فکر کام تو حاصل شودزبان خار پیراهن دل شود
۲
بود دست گل باز چون آینهبه آن آینه رو مقابل شود
۳
از آن ناز او اینقدر می کشمکه طبعش به بیداد مایل شود
۴
زبارندگی های ابر مژهفلک رود نیل و زمین گل شود
صفحهٔ ۱ از ۲